TANNING EN BEAUTY STUDIO HEERHUGOWAARD

Treatments

Treatments

Shinshiro Treatment

Shinshiro  Treatment
Shinshiro Treatment

Japan is een vulkanische archipel langs de oostkust van Azië en het ligt op de grens van twee tektonische platen, de Pacifische en de Euraziatische plaat. Door de hoge vulkanische activiteit zijn overal in Japan geisers en warm water bronnen te vinden. Het water in de Onsen zouden een genezende werking hebben door de mineralen die in het water zijn opgelost.

 

Al duizenden jaren maken de Japanners gebruik van de geometrisch verwarmde baden. In de Japanse cultuur is respect voor een ander zeer belangrijk. Voor de badhuizen geldt een zeer streng etiquette, waarbij het niet is toegestaan gebruik te maken van de Onsen, wanneer het gehele lichaam niet eerst grondig is gereinigd. Met emmertjes water werd het haar gewassen en werden de zorgvuldig ingezeepte lichamen afgespoeld, voordat men het warme bronwater instapte.

 

Naarmate de populatie van Japan groeide ontstonden er steden. De Onsen waren niet langer toereikend en werden er badhuizen gebouwd. Deze worden Sento genoemd. Van deze badhuizen kon men tegen betaling gebruik maken, maar hetzelfde strenge bad etiquette blijft gelden. Wel werd het badritueel iets meer uitgebreid. Men nam een kommetje heet water en voegde daar koud water aan toe tot het water de gewenste temperatuur had. Dit werd over het lichaam gegoten. Dit zien we overigens ook terug in de badhuizen in het Midden-Oosten. Ook hier werden haren en huid grondig gereinigd met zeep. Wanneer het lichaam vrij was van vuil en zeep resten kon met het lichaam langzaam in het hete bad laten zakken. Dit bad wordt een Furo genoemd. In tegenstelling tot het badwater uit de Onsen, waarbij de temperatuur zo rond de 25˚C ligt, wordt het water in de Furo verwarmd tot wel 40˚C á 42˚C. Doordat dit boven de gemiddelde lichaamstemperatuur ligt, start het lichaam na ongeveer 10-15 minuten met zweten. Zodra het zweten start, stapt men uit bad en herhaalt het wasritueel, zodat men de afvalstoffen goed kon kwijtraken, maar het bad schoon bleef voor haar andere bezoekers.

 

Shinshiro is een gebied in de provincie Aichi. Er wordt al ruim 3000 jaar rijst verbouwd tegen de hellingen van de hoge bergen. Hiervoor werden rijstterrassen gebouwd die men Tenada noemt. De streek is geen druk bevolkt gebied en er zijn maar weinig natuurlijke Onsen in deze streek. Juist in dit gebied zouden de Onsen erg welkom zijn, want het werk op de rijstvelden tegen de hoge bergen van aan, is zwaar fysiek werk. Waar men in een andere streek na een dag zware arbeid kon genieten van het warme weldadige water voor de vermoeide spieren, was dit in Shinshiro nagenoeg onmogelijk. Een Sento bouwen voor een kleine hoeveelheid mensen was niet rendabel en zo ging men op zoek naar alternatieven. Een van deze alternatieven was de basis van de Shinshiro Treatment.

 

Het water uit de nabij gelegen rivieren werd op een vuur verwarmd, waarmee men zich kon wassen, of er voor koos zich te laten wassen. Daarna kon men gemasseerd worden. Hiervoor werd een aparte techniek ontwikkeld, want men nam plaats op de smalle muurtjes die ook gebouwd werden voor de rijstterrassen. Men lag op één zijde, waarbij het lichaam in een zeer ontspannen houding lag. De massage was heel stevig, niet bedoeld om te ontspannen, maar om een snel resultaat te bereiken. En dat was het lichaam in korte tijd klaar krijgen voor een nieuwe dag hard werken. Om dit resultaat te bereiken, gebruikte men sutikku. Dit zijn houten stokjes die lijken op stokjes die tot op de dag van vandaag worden gebruikt voor Gua Sha massages.

 

In de 17e eeuw veranderde de Japanse badcultuur enorm. De komst van Europeanen en andere buitenlanders veranderde het gebruik van de Onsen en de Sento. Waar van oudsher mannen en vrouwen gezamenlijk gebruik maakten van de baden in de Onsen en de Sento, werd het gemeenschappelijk baden niet langer als gebruikelijk ervaren.

Uyuni Treatment

Uyuni  Treatment
Uyuni Treatment

Hoog in het Andes gebergte van Bolivia bevindt zich de Salar de Uyuni. Dit is een eindeloos grote zoutvlakte op 3500 meter hoog, die rust en sereniteit uitstraalt. Na het regenseizoen, als het regenwater de omliggende meren heeft gevuld en uiteindelijk doet overstromen, loopt de Salar de Uyuni ook onder water en ontstaat er een bijzonder fenomeen wat mensen van over de hele wereld trekt. Het stilstaande water vormt een enorme spiegel, die de lucht in het water doet weerspiegelen. Doordat er nauwelijks een horizon is, is het bijna onmogelijk is om diepte te zien, vormt dit in combinatie met het spiegelachtige uiterlijk een heel surrealistisch landschap.

 

Het water wat de zoutvlakte doet overstromen is onder andere afkomstig van uit het Titicacameer. Dit ligt op bijna 4000 meter hoogte in het Zuid Amerikaanse Andesgebergte op de grens van Peru en Bolivia. Het meer is maar liefst 8000 km² groot en in het meer liggen meerdere eilanden. Een aantal van deze eilanden werd al rond 1500 voor Christus gemaakt door de Uros bevolking. Hiervoor gebruikte men meerdere lagen van het dikke Totorariet, waardoor de eilanden blijven drijven. Om te voorkomen dat de eilanden niet wegrotten, wordt er om de paar maanden een nieuwe laag riet over de oude lagen geplaatst.

 

Zowel het Titicacameer als de Salar de Uyuni zijn ontstaan vanuit het Minchin Oermeer. Van dit oermeer zijn naast het Titicacameer nog twee kleinere meren over en vlak naast de Salar de Uyuni ligt nog een tweede kleinere zoutvlakte. In de periode waar de meren en vlaktes zich vormden, heersten de Inca’s in dit gebied. Het beeld dat wij van de Inca’s kennen is vooral het beeld wat wordt geschetst in Machu Pichu en zo lijken de Inca´s een vredelievend volk. Maar ook hier ontstond tussen de verschillende stammen onderling een machtsstrijd, waardoor de Uros Indianen uit weken naar de drijvende eilanden in het Titicacameer. Veel eilanden lagen tot wel 15 km uit de kust, waardoor de Uros bevolking zich kon verbergen voor Inca bevolking, en zich relatief veilig kon voelen, zonder steeds opnieuw huis en haard achter te moeten laten. Deze eilanden in het Titicacameer worden nog steeds bewoond, maar zijn inmiddels ook wel erg toeristisch.

 

Tijdens het regenseizoen staat het waterpeil in het Titicacameer heel hoog. De regen en de hoge waterstand in het Titicacameer zorgen ervoor dat ook de Salar de Uyuni onder water komt te staan. Het regenwater bevat o.a. natrium en lithium. Het water verdampt weer, maar de mineralen blijven achter. Zo wordt de zoutvlakte in stand wordt gehouden. Het Titicacameer wordt gevuld door regenwater en er komen meerdere riviertjes op het meer uit, het teveel aan water verlaat het meer via een rivier die regelmatig overstroomt en het water uiteindelijk uitmondt op de Salar de Uyuni in Bolivia. Bij hoog water konden in vroegere periodes de eilandjes een flink eind richting de zoutvlakte afdrijven. Tegenwoordig wordt er veel zout gewonnen voor commerciële doeleinden. Na de regenperiode staat het water op de Uyuni zoutvlakte hierdoor veel minder hoog en kunnen de drijvende eilanden niet meer de Salar de Uyuni op. Ook zet zich steeds minder zout af tegen de cactussen. De oude traditie waarbij het zout van de vlaktes wordt gehaald van de cactussen wordt verwijderd verdwijnt hierdoor helaas ook.

 

Die cactussen groeien op visserseiland. Niet dat er vis op de Uyunivlakte voorkomt, maar het eiland zou met wat fantasie de vorm van een vis hebben. Het is een rotsachtig, heuvelig eiland, wat vol staat met cactussen. Deze cactussen kunnen wel 12 meter hoog worden. De oudste cactus op het eiland wordt geschat op ruim 1000 jaar oud. Het zout wat zich tegen de cactussen afzette, nam eigenschappen van de cactussen over. Het zout bevat hierdoor ook de helende en herstellende werking, en de vitamines en antioxidanten van cactus. Ook veranderde de geur van het zout, waardoor het een zachte zoete en bijna iets kruidige geur kreeg, wanneer het verwarmd werd.

 

Het klimaat in dit deel van de Andes is vrij constant met temperaturen die overdag variëren tussen de 16 en 18˚C en ’s nachts kunnen teruglopen tot -7˚C. Op de rieten eilandjes is het lastig een vuurtje te stoken en zich te warmen, waardoor het als het koud is, ook echt koud is. Dit, in combinatie met een vochtig klimaat, zorgt er voor dat veel van de bewoners van de drijvende eilanden, allerlei reumatische aandoeningen ontwikkelden. Het zout wat van de vlakte werd gehaald, werd opgeknoopt in bundeltjes. In een pot aan een soort stellage werd een vuurtje gestookt, waarboven de bundeltjes werden verwarmd. De warme bundeltjes worden in de bedden gestopt als een soort kruikje. In iedere cultuur wordt de weldaad warmte op de spieren ontdekt, en zo gebeurde dit ook bij de Uros indianen. De warme bundeltjes worden in eerste instantie gebruikt om spierpijn te verlichten, in een latere fase wordt er met de bundeltjes gemasseerd.

 

Nodig uzelf uit de dagelijkse beslommeringen even te laten voor wat ze zijn. Laat uzelf even wegdromen naar een van de drijvende eilanden in het Titicacameer en verras ze door deze bijzondere behandeling met warm zout, warme olie, warme Uyuni Bundles en warme compressen en laat ze genieten van de warme weldaad van Bolivia.

Ceylon Treatment

Ceylon  Treatment
Ceylon Treatment

Het authentieke Ceylon is een weelderig eiland, waar de oude tempels en overweldigende groene natuur door de kolonisten als een ware schatkamer werd gezien. Ondanks de kolonisatie kon men in Ceylon de cultuur en rituelen in stand houden, al werden sommige rituelen zo veel mogelijk buiten het zicht van de kolonisten gehouden. In de talloze grottempels op het eiland, bleven de bijzondere cultuur en rituelen in het geheim bestaan.

 

Een van deze rituelen is de heerlijke Ceylon Treatment, waarin de invloed van de Ayurveda duidelijk in de massage naar voren komt. In plaats van grote hoeveelheden sesamolie werd er gemasseerd met verwarmde Shea Butter, die de huid voedt en zacht en soepel maakt. Doordat de Shea Butter in de koele grotten werd bewaard, werd deze hard en ontdekte men allerlei nieuwe toepassingen die de Ceylon Treatment een unieke ervaring maken.

 

Ontdek deze verborgen eeuwenoude treatment en droom mee naar het authentieke Ceylon.

 

Ceylon, wat we tegenwoordig kennen als Sri Lanka, is een groot, bijna sprookjesachtig eiland ten zuiden van India in de Indische Oceaan. De vruchtbare grond van het eiland voorziet haar bevolking niet alleen van voldoende voeding, maar ook van kostbare edelstenen. Dit samen met de gunstige ligging van het eiland op de belangrijke handelsroutes, de ontelbare kleuren groen langs de kust en in de jungle, de immens hoge bergen, paradijselijke baaien en de uitgestrekte parelwitte stranden maken het eiland al eeuwenlang een aangename en gewilde aanlegplaats voor handelsschepen, die richting China of Afrika voerden.

 

In oude geschriften die over Ceylon zijn gevonden, blijkt dat een groep mensen, die Vedda’s worden genoemd, zich al eeuwen voor het begin van de jaartelling op het eiland vestigden. 3500 jaar geleden vestigt een grote groep Singalezen vanuit India zich in Ceylon. Zij brachten de Boeddhistische cultuur mee en bouwden de mooiste tempels en hakten in de rotsen mooie beelden uit. Een paar eeuwen later verhuist ook een grote groep Tamil vanuit India naar het eiland. De Vedda’s, de boeddhistische Singalese bevolking en de Hindoestaanse Tamil bevolking leven apart van elkaar in verschillende kleine koninkrijkjes. Maar de verschillende gebruiken, rituelen en culturen worden van elkaar overgenomen en mengen zich onderling, wat goed terug is te zien in bijvoorbeeld de vele tempels die het land rijk is, waar beelden van Boeddha en diverse Hindoestaanse goden gemoedelijk naast elkaar staan.

 

De oude wellness rituelen uit Ceylon zijn een perfecte samensmelting uit de oude Singalese cultuur, de oude Ayurvedische en Boeddhistische gebruiken en van rituelen en gebruiken die werden meegebracht door de vele handelsschepen. De basis van deze rituelen komt uit de oude heilige Indiase Grihya Sutra. Dit heilige geschrift werd al door de Vedda’s meegenomen richting Ceylon, waarin beschreven staat hoe men omgaat met allerlei lichamelijke rituelen, zoals hygiëne, door minimaal drie maal per dag te baden.

 

De Hindoestaanse cultuur bracht de Arurveda mee. Hierin staan geneeswijzen beschreven, maar ook hoe preventief te handelen, door intensieve reiniging of door kruiden te gebruiken. Het gebit bijvoorbeeld werd gereinigd door een spoeling met kokosolie en specerijen zoals kaneel, kardemom, anijs of kruidnagel aan werd toegevoegd. Voor aanvang van een huwelijk werden bruid en bruidegom door middel van kurkuma en verwarmde kokosolie gereinigd en nagespoeld met rozenwater. De handelaren brengen vernieuwende inzichten op reiniging mee. Zo wordt vanuit Maleisië het baden in de tempelbassins ingevoerd, terwijl vanuit Egypte Henna wordt meegevoerd richting India. Dit was in eerste instantie bedoelt om het lichaam te koelen, maar werd in sierlijke patronen op het lichaam aangebracht, wat men in Ceylon ook graag gebruikte. De Chinezen brachten allerlei massage vormen mee, waarbij de Shiatsu techniek populair was, en we dit nog steeds terug zien in de hedendaagse manier van masseren in Sri Lanka.

 

Voor bijzondere momenten, maakten de hogere klassen gebruik van een wat exclusiever ritueel. Men liet zich uitgebreid baden. Vaak gebeurde dit in de tempelbassins waar de mooiste en de fijnst geurende bloemblaadjes aan werden toegevoegd. Sesamolie werd vermengd fijn zand of fijn zout, waar het lichaam zachtjes mee werd gescrubt. Dit werd afgespoeld met geurend rozenwater en tot slot werd het lichaam voorzien van een laagje verwarmde shea butter, waar sandelhout aan werd toegevoegd voor de geur, wat vervolgens met sierlijke bewegingen in de huid werd gemasseerd. Shea Butter was schaars in Ceylon, dus men ging er zuinig mee om. Het haar werd gereinigd met een traditionele oliereiniging en werd daarna voorzien van een heerlijk aangename geur door er met een klein doosje met rokende houtsnippertjes en andere geurende kruiden langs te gaan.

 

Zo was de Singalese bevolking genoodzaakt bepaalde producten, zoals de sheanoten te verstoppen. In Dambulla waren maar liefst 80 grottempels, waarvan er slechts enkele uitbundig versierd waren, met mooie kleurige schilderingen van muren en plafonds en met goud bedekte beelden. Hierdoor konden de andere grotten onopvallend gebruikt worden om de shea noten uit het zicht te houden en de badrituelen plaats te laten vinden.

 

De behandeling werd aangepast aan de omstandigheden. Men startte het Ceylon ritueel met het roken van het haar met sandelhout. Gevolgd door een massage met warme kruidenolie die als eerst werd aangebracht op voetzolen en handpalmen, zodat het lichaam optimaal gebruik kon maken van de kracht van de kruiden. Deze werd vervolgd met een milde scrubbehandeling zodat de huid weer zacht en egaal aanvoelt. Om de huid nog zachter te laten voelen, gebruikte men de shea butter. In de koele grotten werd deze echter hard. Om deze zacht te houden werd ze gemengd met een kleine hoeveelheid andere olie, waardoor de structuur van de boter nog zachter en luchtiger werd, en de huid nog zachter aanvoelde.

 

Neem uzelf even mee naar dit prachtige groene eiland, waar de mooie samensmelting van culturen en gebruiken alleen maar evenwicht, rust en reinheid uitstralen. Droom even weg naar de mooie grottempels in Dambulla en geniet van de verborgen, authentieke weldaad van het mooie Ceylon.

 

Mahayana Treatment

Mahayana  Treatment
Mahayana Treatment

Zo’n 4000 jaar geleden vestigden de eerste mensen zich in Bhutan, wat hoog in de bergen van de Himalaya verscholen ligt tussen China en India. Door de invloeden uit India en Tibet werd het Boeddhisme een belangrijk onderdeel van de cultuur. Door de hoge en geïsoleerde ligging van het land, werden mythen en legendes over draken en geesten in stand gehouden en steeds mooier gemaakt. Vanaf de 17e tot een aantal jaren terug mochten buitenlanders Bhutan niet in. Hierdoor bleven de oude rituelen, mythes, legendes en tradities voortbestaan. Een van de legendes is dat een grondlegger van het Mahayana Boeddhisme vanuit Tibet op de rug van een tijger naar een grot in Bhutan is gevlogen om te mediteren. De Bhutaanse en Tibetaanse monniken reizen al sinds de 8e eeuw een aantal keer in hun leven naar het Tijgernest, zoals men de grot noemde, om daar net als de Guru te mediteren. In de 12e eeuw werd een start gemaakt met het bouwen van een heiligdom, maar pas in 17e eeuw werd de Tiger Nest Temple zoals we deze tegenwoordig kennen tegen een steile afgrond gebouwd. De Tigernest Temple ligt op ruim 3000 meter hoogte en de reis er naar toe werd te voet afgelegd. De steile hellingen zijn slecht begaanbaar. Door de dichte dennenboombossen voert een nauw voetpad, wat uiteindelijk leidt in de richting van de gladde hoge traptreden, die zijn uitgehouwen in de rotsen waarop de Tiger Nest Temple is gebouwd. De reis is zwaar en zeker niet ongevaarlijk.

 

Geluk, liefde en voorspoed zijn in Bhutan heel belangrijk. Om dit tijdens de reis naar de tempel zoveel mogelijk af te dwingen, vond men overal langs de route de mystieke gebruiken en rituelen terug. De gebedsmolens bijvoorbeeld, die men in de richting van de klok draait, om een belangrijk mantra extra kracht bij te zetten, waardoor boeddha wordt aangeroepen om pad naar verlichting te begeleiden. Dit Mantra wordt ook op de gebedsvlaggen geschreven. De vlaggetjes moeten in een bepaalde volgorde hangen zodat de wind de gebeden en mantra’s naar de goden kon brengen. De zegeningen van de goden werden terug gebracht naar ieder levend wezen, maar in het speciaal naar diegene die de vlaggetjes heeft opgehangen en zijn familie. Door de invloeden van het weer op de stof verliezen de vlaggetjes hun kleur. Er wordt dan gezegd dat de wind de wensen heeft meegenomen. Ook vind je langs de route overal Stupa’s terug. Dit waren ooit stapels met stenen met Boeddhistische relikwieën. Deze stenen werden in de loop der tijd vervangen door keien uit de rivieren waarop men mooie teksten schreef. Deze stenen worden Mani Stones genoemd. Net als met de vlaggetjes en de gebedsmolens gaat men er vanuit dat de wind de energie van tekst op de stenen meeneemt naar de goden en dat zij voorspoed en andere zegeningen voor de persoon die steen plaatste terugstuurden.

 

Later bedacht men dat er een beter effect werd verkregen door maar liefst zeven keer om de Stupa heen te lopen, zodat de wens op de steen nog sneller bij de goden terecht kwam. Maar ook de Stupa’s zelf veranderden. Er ontstonden acht verschillende soorten die de levensfases van Boeddha vertegenwoordigden. Vaak werden ze gebouwd van de oude Mani Stones. Wanneer de monniken op hun reis naar de Tiger Nest Temple een Stupa tegenkwamen werd er gemediteerd en wordt er nog steeds 7 maal omheen gelopen, zodat alle wensen waaruit de Stupa is opgebouwd nog steeds door de wind kunnen worden meegenomen en er meer liefde, geluk en voorspoed naar ieder levend wezen op deze wereld wordt gebracht.

 

Om zich goed voor te bereiden op deze uitputtende maar mooie reis, starten de monniken met een bijzonder ritueel wat tot op de dag van vandaag nog steeds gebruikelijk is in Bhutan. Het start met een reiniging van het lichaam in een bad met ijskoud water wat direct uit de rivier komt. Dit bad is een vierkante houten bak, waar een kleiner houten bad aan vast zit, dat door middel van gaten verbonden is met het grotere bad.

 

Aan het water in het kleine bad worden steeds meer hete Mani Stones toegevoegd, tot het water op de gewenste temperatuur is. De gedachte hierachter is dat het lichaam zo wordt voorbereid op de grote hoogte en de kou. Daarnaast gaat men er vanuit dat wanneer een Mani Stone een positieve tekst draagt, zij deze afgeeft aan het water. Dit idee wordt ondersteunt doordat men er achter kwam dat een steen die een positieve tekst droeg, en bevroren raakte in ijs, mooier ijs om zich heen vormde, dan een steen met een minder mooie tekst. Omdat het menselijk lichaam voor een groot deel uit water bestaat, zou de positieve energie het lichaam extra krachtig maken en nog beter voorbereiden op de zware reis. Aan het badwater worden verder kruiden en Himalaya zout toegevoegd, zodat het water extra werking krijgt en lekker ruikt. Na het bad worden dan met name de benen gemasseerd met de warme stenen. Na afloop van de behandeling nam men een Mani Stone mee, die op traditionele wijze bij een Stupa werd achter gelaten.

 

In de Mahayana Treatment steken we dit oude ritueel in een nieuw jasje. Nodig uzelf uit om deze bijzondere reis naar de Tiger Nest Temple met u mee te maken. Geniet van een mystieke massage met warme Mani Stones en een uniek reinigende en hydraterende lichaamspakking gebaseerd op oude Bhutaanse tradities.